Impressie van exoplaneet K2-18b. Beeld: ESA/Hubble, M. Kornmesser
‘We zijn niet alleen, mensen!’ ‘Minuscuul buitenaards leven op verre planeet.’ ‘Planet of the, er, plankton.’ ‘Bollebozen noemen E.T.-ontdekking enorm.’
Het zijn krantenkoppen waar sciencefictionliefhebbers al decennialang van dromen. En op donderdag 17 april waren ze alle vier daadwerkelijk te lezen op de voorpagina van een nationaal dagblad.
Oceaan vol leven?
Toegegeven, dat dagblad was de Britse The Sun, die niet vies is van een beetje (of heel veel) sensationalisme. Maar ook andere media schreven grif over wat de Universiteit van Cambridge – toch niet de minste – in een persbericht ‘het beste bewijs voor buitenaards leven tot nu toe’ noemde.
Al snel kregen echter kritische geluiden de overhand. Dat stofje waar hoofdonderzoeker Nikku Madhusudhan zo enthousiast over is, omdat het zou kunnen wijzen op ‘een oceaan die barst van het leven’ – zit dat wel écht in de atmosfeer van planeet K2-18b? Of kan het net zo goed iets anders zijn? Of zelfs helemaal niets? Zijn dat überhaupt vragen waarop we met onze huidige telescopen antwoord kunnen geven?
Lees de rest van dit artikel op de site van Trouw – of in de papieren krant van afgelopen zaterdag.
Korreltje zout
Het nieuwtje werd overigens in Nederland overwegend zonder al te veel hype en met de nodige mitsen en maren gebracht, was mijn indruk. Ja, het ochtendjournaal van de NOS was nog helemaal in lijn met het Cambridge-verhaal, vertelde astronoom Ignas Snellen me. (‘Daar gaat mijn dag, dacht ik.’) Maar veel andere media – die wél wetenschapsjournalisten in dienst hebben of in de arm nemen – weten inmiddels dat je dit soort nieuwtjes met een korreltje zout moet nemen en kennen de weg naar experts die zo’n resultaat goed kunnen duiden.
Tik op de vingers of bevestiging?
Toch blijft een interessant geval om nog even op terug te komen, nu de papers over en weer vliegen. Met Madhusudhan die zijn poot stijf lijkt te houden – maar in de ogen van zijn vakgenoten tóch terugkrabbelt in een vervolgartikel. En zijn oud-promovendi Luis Welbanks en Matt Nixon die vinden dat ze met hun reactie een tik op de vingers hebben uitgedeeld – die Madhusudhan juist interpreteert als een bevestiging van zijn resultaat.
Een beetje een welles-nietes-verhaal dus, maar ik hoop dat het artikel toch een intrigerend inkijkje geeft in dit stukje van de academische wereld – en dat de lezer ondertussen wat meer leert over hoe je stofjes in verre planeetatmosferen identificeert. En dat nieuwtjes daarover, in elk geval zolang we het met de James Webb-ruimtetelescoop ‘moeten doen’, tot flink wat discussie kunnen leiden. Stellige persberichten en sensationele krantenkoppen ten spijt.
Waardeer dit artikel!
Vond je dit artikel interessant? Met een kleine bijdrage steun je mijn journalistieke werk en help je deze site in de lucht te houden!
Geef een reactie