Hoogtevrees? There’s an app for that!

Tot twee keer toe liep ik in dezelfde val: aan het prille begin van een relatie stapte ik met mijn kersverse vriendin heel stoer in een reuzenrad – om ergens op drie kwart van de weg naar boven te constateren dat ik daar toch eigenlijk iets te veel hoogtevrees voor had.

Beide vriendinnen rekenden het me gelukkig niet aan – de eerste relatie overleefde het reuzenradincident met een jaar of vijf, de tweede duurt nog steeds voort – maar toch: als ik een keer van die hoogtevrees af zou kunnen komen, zou dat zeker welkom zijn.

Ik was daarom gelijk geboeid toen ik op PubMed een wetenschappelijk artikel tegenkwam over ZeroPhobia (toen nog 0Phobia), een smartphone-app van Nederlandse bodem die mensen van hun hoogtevrees af zou kunnen helpen. En waar je als gewone burger dan simpelweg denkt ‘dat zou best handig zijn’, denk je als journalist gelijk ‘daar zou weleens een artikel in kunnen zitten’.  Continue reading

Hoogtevrees zelf aanpakken met een VR-app

Hoogtevrees op zich kan al behoorlijk vervelend zijn – en kan bovendien de kans op andere angststoornissen en depressie vergroten. Helaas voor wie van zo’n fobie af wil, vergoeden zorgverzekeraars de therapie die daarvoor moet zorgen niet meer sinds 2014. Nieuw Nederlands onderzoek lijkt echter uit te wijzen dat een virtual-reality-app (VR) voor smartphones ook uitkomst kan bieden.

Lees het hele bericht op de site van De Ingenieur. Update: er staat nu ook een Engelstalige versie van het bericht online (vertaling niet van mij).

Screenshot van anti-hoogtevrees-app ZeroPhobia

Overigens ben ik afgelopen donderdag langs geweest bij psycholoog Tara Donker, een van de wetenschappers achter de anti-hoogtevrees-app ZeroPhobia, om haar te interviewen en de app zelf uit te proberen. In de komende editie van De Ingenieur – verschijningsdatum 9 april – een drie pagina’s tellend artikel hierover.

Hoe gevaarlijk is online porno kijken?

KIJK 8/2018Natuur- en sterrenkunde zijn mijn core business, maar ik vind het ook altijd leuk om uitstapjes te maken naar een totaal ander vakgebied. Case in point: het interview in de nieuwe KIJK over, jawel, de gevaren van online porno kijken.

In dit interview spreek ik de Amerikaan Gary Wilson, auteur van het boek Your Brain On Porn, dat onlangs onder de titel Het pornobrein in het Nederlands is verschenen. Zijn punt, in een notendop, is dat met de komst van pornosites naar het model van YouTube, zo rond 2006, de risico’s van porno kijken flink zijn toegenomen. Continue reading

Is het slecht om je kinderen in Sinterklaas of de Kerstman te laten geloven?

Maar weinig mensen hebben er problemen mee om hun kinderen jarenlang te laten geloven in een bebaarde man die in december cadeautjes rondbrengt. Toch kun je het opvatten als een vorm van liegen die kinderen meer kwaad dan goed doet, schrijven Christopher Boyle en Kathy McKay in een opiniestuk in het wetenschappelijke tijdschrift The Lancet Psychiatry. Anderen zijn echter niet overtuigd.

Lees het hele bericht op de KIJK-site!

Kan je brein maar vier boezemvrienden aan?

Een mens kan maar ongeveer 150 vrienden en kennissen hebben, zo stelde wetenschapper Robin Dunbar in 1993. Meer zouden onze hersenen simpelweg niet aankunnen. Later bedacht de Brit nog een onderverdeling voor zijn getal: die 150 relaties zouden bestaan uit 5 echte boezemvrienden, 10 ‘gewone’ vrienden, 35 bekenden, en 100 vage kennissen. En die onderverdeling lijkt best aardig te kloppen.

Lees het hele bericht op de KIJK-site.

Virtuele supermarkt moet winkelgedrag verhelderen

In KIJK 13/2014 stond het artikel ‘Als het mandje maar volraakt’, over de trucs die supermarkten gebruiken om ons te verleiden. Naar ons koopgedrag wordt ook wetenschappelijk onderzoek gedaan – en daar kun jij nu aan deelnemen. Gezondheidswetenschappers van de Vrije Universiteit Amsterdam hebben namelijk online een virtuele supermarkt opgetuigd, waar ze vrijwilligers hun boodschappen in willen laten doen.

Lees het hele bericht op de KIJK-site!

Werknemer kopieert fraudegedrag ondergeschikte

‘Als de baas het doet, mag ik het ook.’ Die houding zou je verwachten als het gaat om het kopiëren van fraudegedrag op het werk, zoals stelen, liegen en bedriegen. Maar zo gaat het niet, stelt Sanne Ponsioen (Rijksuniversiteit Groningen) in het proefschrift waar ze vandaag op promoveert. In werkelijkheid wordt onethisch gedrag juist afgekeken van collega’s met een lágere status in het bedrijf.

Lees het hele bericht op de KIJK-site!

(En ja, dat is mijn hand, die op de foto Post-its aan het jatten is. Geen zorgen, heb ze na afloop netjes teruggelegd.)

Republikein vindt kleurling eerder zwart

De one-drop rule heet het in de VS: het idee dat je, als je ook maar één drupje Afrikaans bloed hebt, als zwart wordt gekwalificeerd. Maar is er ook verschil tussen Republikeinen en Democraten (oftewel: conservatieve en liberale Amerikanen) op dit vlak? Dat besloten sociaal psycholoog Amy Krosch en collega’s van New York University te onderzoeken.

Lees het hele bericht op de KIJK-site!

Pornoactrice niet vaker misbruikt dan andere vrouwen

De damaged-goods-hypothese wordt het genoemd: het idee dat een vrouw die in pornofilms speelt in het verleden waarschijnlijk seksueel is misbruikt is, nu kampt met allerlei problemen en vaak verslaafd is aan drugs. Een nieuw onderzoek, gepubliceerd in het Journal of Sex Research, lijkt voor een belangrijk deel korte metten te maken met dat beeld. Pornoactrices zijn niet vaker als kind misbruikt dan vrouwen buiten de seksindustrie en hebben meer zelfvertrouwen. Wel experimenteren ze in de regel meer met drugs.

In de categorie: eens wat anders dan higgsdeeltjes of zwarte gaten… Lees het volledige nieuwsbericht op de KIJK-site!

Boekbespreking ‘Heerlijk oneerlijk’

Waarom frauderen we? Een klassieke econoom zou zeggen: omdat we, als we een buitenkansje zien, een afweging maken tussen de opbrengst van zo’n actie en de mogelijk negatieve gevolgen – zeg, een boete als de politie ons snapt. Vinden we dat de te verwachten winst opweegt tegen de risico’s, dan gaan we over op oneerlijk handelen. Gedragseconoom Dan Ariely is het daar echter niet mee eens. In zijn nieuwe boek Heerlijk oneerlijk betoogt hij dat frauderen helemaal niet zo’n simpele, rationele aangelegenheid is. Zo blijken de pakkans en de grootte van de opbrengst nauwelijks invloed te hebben op onze bereidheid om de fout in te gaan.

Lees mijn volledige bespreking van Dan Ariely’s nieuwe boek Heerlijk oneerlijk op de KIJK-site.